Šezdesetsedmica dolazi tek poslije četrdeset pet minuta čekanja po paklenoj vrućini. Umjesto da uđe, Milan se okreće na sjever i produžuje prema Lenjinovom bulevaru. Blizu je podneva, i sjenke drveća su beskorisno kratke. Treba mu oko dvadeset minuta da stigne do mosta, sa kog posmatra mutnu, zelenkastu Savu. Pored njega zuje automobili i vrište sirene. On se sklanja u tišinu i hlad Kosančićevog venca; umorno spušta svoju zadnjicu na uglačanu kaldrmu. Iznad njega se natkrilila džinovska lipa, koja miriše na bolničke postelje i pubertetske fantazije. Milanova ramena počinju da se tresu i mreža kaldrme počinje da drhti, tempom drhtanja suznih kapi razapetih između njegovih kapaka.